நாங்கள் திரை விமர்சனம்
நாங்களின் உலகம் பின்தங்கியவர்களின் கதைகளால் நிரம்பியுள்ளது. குழந்தைகளாக இருந்தாலும் சரி, பெரியவர்களாக இருந்தாலும் சரி, நாங்களின் கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் குரல்களைக் கேட்க போராடுகிறார்கள், ஆனால் ஒரு வெளிப்புற சக்தியால் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். நாங்கள் படத்தில், இரண்டு பின்தங்கியவர்களின் கதையைக் காண்கிறோம். ஒன்று, தங்கள் கண்டிப்பான தந்தையின் கட்டுப்பாடுகளின் கீழ் வாழும் மூன்று சகோதரர்களின் தொகுப்பு, மற்றொன்று, தனது தொழில்முறை மற்றும் குடும்ப வாழ்க்கை நொறுங்கும்போது ஒரு நல்ல தந்தையாக இருப்பதில் தனது முயற்சிகளை மையப்படுத்த முயற்சிக்கும் ஒரு மனிதர். படத்தின் தொடக்கத்தில் மூன்று சிறுவர்கள் ஒன்றாக சுற்றுகிறார்கள். திரையரங்கில் சென்று படம் பார்ப்பது , வீட்டுக்கு தேவையான மளிகை பொருட்களை வாங்குவது என எல்லாம் முடித்து வீடு வந்து சேர்கிறார்கள். அவர்களின் புன்னகை அவர்களின் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது, இது அவர்கள் நீண்ட காலமாக ஏங்கிக் கொண்டிருந்த ஒன்று என்று நம்ப வைக்கிறது. இருப்பினும், அவர்கள் வீடு திரும்பியதும் ஏற்படும் பின்னடைவுகளை படிப்படியாகக் காண்கிறோம், அங்கு அனைவரும் சிறிய விஷயங்களுக்காக கவலைப்படத் தொடங்குகிறார்கள். அந்த வீட்டில் அவர்களை வரவேற்கவோ, கதைகளை கேட்கவோ யாரும் இருப்பதில்லை. மின்சாரம், தண்ணீர் இல்லாத பரந்த மாளிகை வீட்டில் இந்த மூன்று சிறுவர்கள் தங்களுக்கான உலகத்தில் வாழ்கிறார்கள். பள்ளிக்கு கிளம்பிச் செல்கிறார்கள். செல்ல நாய் கேத்தியுடன் விளையாடுகிறார்கள். வண்ணமையமான அவர்களின் உலகத்தில் உண்மையில் இருள் சூழவது அவர்களின் தந்தை வீட்டிற்கு வரும் போதுதான்.‘கல்வியாளர்’ (அப்துல் ரஃபே) ராஜ்குமார், தனது மூன்று மகன்களான கார்த்திக் (மிதுன் வி), துருவ் (ரித்திக் மோகன்) மற்றும் கௌதம் (நிதின் டி) ஆகியோருடன் அவர்களின் நாய் கேத்தி (ராக்ஸி) உடன் ஊட்டியில் உள்ள ஒரு எஸ்டேட்டில் வசிக்கிறார். அவர்களின் தாய் பத்மா (பிரார்த்தனா ஸ்ரீகாந்த்) தனது கணவனிடம் இருந்து பிரிந்து வாழ்கிறார். ராஜ்குமார் தனது மகன்கள் மீது கண்டிப்பான பிடியை இறுக்குகிறார். குழந்தைகள் எண்ணெய் விளக்குகள் மற்றும் பீப்பாய்களில் தண்ணீரை நிரப்பிக் கொள்கிறார்கள். வீட்டை துடைப்பது, சமைப்பது, என எல்லா வேலைகளையும், துல்லியமாக, கிட்டத்தட்ட இராணுவத் தரத்திற்கு ஏற்ப பராமரிக்கும் பணியில் தனது மகன்களை செய்ய வைக்கிறார். அவர்கள் சிறிய தவறு செய்தாலும் கடுமையான தண்டனைகளை கொடுக்கிறார். இதற்கிடையில், தந்தை ராஜ்குமார், உறவு சிக்கல்கள் மற்றும் நிதி நெருக்கடிகளின் விளைவாக அதிகரித்து வரும் மனச்சோர்வுடன் போராடுகிறார். உடல் ரீதியான தண்டனையின் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டில், அவர் மன அழுத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு மது மற்றும் உடல் ரீதியான வன்முறை மூலம் தனது குழந்தைகள் மீது வெளிப்படுத்துகிறார். தந்தையின் மிரட்டலுக்கு பயந்து வேலையாட்கள் போல நடந்து கொள்ளும் குழந்தைகள், தந்தையைக் கண்டாலே அஞ்சி நடுங்குபவர்களாக இருக்கிறார்கள். மகன்களுக்கு உண்மையான பாசத்திற்காக ஏங்குகிறார்கள். தங்கள் தந்தையின் கடினமான ஆட்சியின் கீழ் இருந்தபோதிலும், ஒருகட்டத்தில் மூத்த மகன் வெகுண்டு எழுந்து குரல் கொடுக்கும் போது பிள்ளைகளின் நலன் கருதி தாய் மீண்டும் இவர்களுடன் சேர வருகிறார். மகன்களின் எதிர்காலத்துக்காக சில முடிவுகளை எடுக்கும் ராஜ்குமார், ஆரோக்கியமான குடும்ப அமைப்பை ஏற்படுத்த தனது மனைவியை ஏற்றுக்கொண்டாரா? தந்தையைக் கண்டாலே அஞ்சி நடுங்கும் மகன்களின் நிலை என்ன ஆனது என்பதே படத்தின் மீதிக்கதை.
அப்துல் ரஃபேயின் தந்தையின் சித்தரிப்பு, அவரது திடீர் கோபம் மற்றும் நுண்ணறிவுள்ள தத்துவ மேற்கோள்களுடன், நாங்களை சுவாரஸ்யமாக்குவதும், மேலும் ராஜ்குமார் பாத்திரத்தில் ஒரு ஒற்றைக் கொடுங்கோலனாக நடிப்பில் வெளிப்படுத்திய விதம் மிகவும் பாராட்டத்தக்கது.
சிறுவர்கள் மிதுன், ரித்திக் மோகன், நிதின் தினேஷ் இவ்வளவு அழுத்தமான கதையில் அப்பாவித்தனமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தி தங்கள் குழந்தை தன்மையை இழக்காமல் நடித்திருக்கிறார்கள். குடும்ப உறவுகளின் மதிப்பை, குறிப்பாக துன்பங்களை எதிர்கொண்டு பாசத்திற்காக ஏங்கும் காட்சிகளில் மனதை கவர்கிறார்கள்.
மேலும், பத்மாவாக பிரார்த்தனா ஸ்ரீகாந்த், ரவிக்குமாராக சப் ஜான் எடத்தட்டில், கேத்தியாக ராக்ஸி உட்பட அனைவருடைய எதார்த்தமான நடிப்பு கதைக்கு வலு சேர்த்துள்ளனர்.
வேத் சங்கர் சுகவனம் பின்னணி இசை படத்திற்கு உயிரோட்டமாக இருந்து திரைக்கதையோடு பயணிக்க வைக்கிறது.
படத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் ஒளிப்பதிவு. மனித உணர்ச்சிகளின் வரம்பை வெளிப்படுத்த, திரைப்படத் தயாரிப்பாளரும் ஒளிப்பதிவாளருமான அவினாஷ் பிரகாஷ் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான ஊடகமாக வண்ணத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். படத்தில், சோகம் மற்றும் விரக்தியின் கடுமையான தருணங்களை சித்தரிக்கும் காட்சிகள் கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நிறத்தில் காட்டப்படுகின்றன, அதே நேரத்தில் மகிழ்ச்சி மற்றும் தைரியத்தை சித்தரிக்கும் காட்சிகள் முதன்மையாக வண்ண மயமாக்கப்பட்டுள்ளன.
இது பெரும்பாலும் எல்லோருடைய கடந்த காலமும் மகிழ்ச்சிகரமானதாக இருந்ததில்லை. சிலர் வெற்றியை விட அதிக கஷ்டங்களை அனுபவித்திருக்கலாம். அறிமுக இயக்குநர் அவினாஷ் பிரகாஷ் தனது நாங்கள் என்ற அழுத்தமான மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான படத்தில் அத்தகைய ஒரு விஷயத்தை சித்தரிக்கிறார். தந்தை மகன் இடையிலான உறவு சிக்கல்கள் கலையில் நாங்கள் மறுக்க முடியாத வகையில் சிந்தனையுடன் வடிவமைக்கப்பட்ட படம், வலுவான மைய நடிப்பு மற்றும் மகன்களாக நடிக்கும் மூன்று இளம் நடிகர்களின் இயல்பான, நுட்பமான வேலை, அனைத்தும் அதன் தனித்துவமான மனநிலைக்கு பங்களிக்கின்றன.
மொத்தத்தில் கலா பவஸ்ரீ கிரியேஷன்ஸ் நிறுவனம் சார்பில், ஜிவிஎஸ் ராஜு தயாரித்துள்ள நாங்கள் பெற்றோரின் கடுமையான வளர்ப்பின் பயணத்தில், சிறுவர்களின் மகிழ்ச்சியைத் தழுவும் உணர்ச்சிப் போராட்டம்